📅 Aktualizacja:
Poniżej znajdziesz praktyczne informacje oraz odpowiedzi na pytania: Gdzie zaparkować samochód? Jakie atrakcje warto zwiedzić w Mediolanie? Jakie atrakcje dla dzieci odwiedzić w Mediolanie? Jakie zabytki zobaczyć w Mediolanie?
Mediolan to jedno z najciekawszych miast północnych Włoch, znane z mody, nowoczesnej architektury i imponującej Katedry Duomo. Atrakcje Mediolanu to jednak nie tylko Plac Katedralny, ale również zabytkowe kościoły, światowej klasy muzea, renesansowy Zamek Sforzów, klimatyczne dzielnice oraz kanały Navigli.
W artykule podpowiadamy, co warto zobaczyć w Mediolanie i jak połączyć poszczególne miejsca podczas zwiedzania miasta. Opisujemy zarówno najpopularniejsze zabytki, jak i mniej oczywiste atrakcje, które możecie zobaczyć przy okazji spaceru po centrum i kolejnych dzielnicach.
Znajdziecie tu miejsca związane z historią, sztuką i architekturą, między innymi Katedrę w Mediolanie, Galerię Wiktora Emanuela II, Zamek Sforzów, Santa Maria delle Grazie, dzielnicę Brera, nowoczesną Porta Nuova oraz Navigli. Dodaliśmy również praktyczne wskazówki, które pomogą Wam zaplanować zwiedzanie Mediolanu i dopasować trasę do dostępnego czasu.
Na zwiedzanie Mediolanu warto przeznaczyć minimum 2 dni, jednak naszym zdaniem bardziej komfortowym rozwiązaniem są 3-4 dni. Pozwala to zwiedzać bez nadmiernego pośpiechu, znaleźć czas na wejście do wybranych muzeów i spokojnie poznawać kolejne części miasta.
My spędziliśmy w Mediolanie 4 dni i był to wystarczający czas, aby opisać odwiedzone atrakcje. Jeśli chcecie odwiedzić więcej muzeów lub zobaczyć mniej oczywiste atrakcje, warto rozważyć dłuższy pobyt. Przy 4-5 dniach możecie dodatkowo zaplanować jednodniową wycieczkę nad jezioro Como, a nawet połączyć ją z wizytą w szwajcarskim Lugano. Wszystko zależy od Waszych zainteresowań i szybkości zwiedzania.
Naszym zdaniem – jak najbardziej warto odwiedzić Mediolan. Z jednej strony masz tu monumentalne zabytki i nowoczesne wieżowce, z drugiej – wystarczy skręcić w bok od głównych szlaków, żeby trafić w spokojne uliczki i miejsca, o których nie piszą w każdym przewodniku. Ten kontrast ma niesamowity klimat.
Mediolan jest dużym, ruchliwym miastem i nie każda jego część zachwyca od pierwszego spojrzenia. Warto jednak dobrze zaplanować trasę, ponieważ najciekawsze miejsca są rozłożone pomiędzy kilkoma dzielnicami. Kilka dni wystarczy, aby poznać różne oblicza miasta i przekonać się, że Mediolan oferuje znacznie więcej niż Duomo i luksusowe sklepy.
Podstawową informacją jest to, że obowiązującą walutą we Włoszech jest euro (EUR), które zostało wprowadzone do obiegu w 2002 roku. Jadąc do Włoch nie trzeba więc wymieniać waluty „specjalnie pod kraj”, bo euro przyda się też w wielu innych miejscach w Europie.
W większości miejsc bez problemu zapłacicie kartą, jednak warto mieć przy sobie także trochę gotówki. Może się przydać zwłaszcza w mniejszych miejscowościach, lokalnych kawiarniach czy podczas regulowania drobnych opłat.
My od 2018 roku korzystamy z Kantoru Walutowego Alior Banku, gdzie szybko i na korzystnych warunkach wymieniamy walutę. Dla nas to wygodne rozwiązanie, bo mamy jedną kartę do wielu walut i nie płacimy za prowadzenie rachunku, kartę ani przelewy.
We Włoszech nie obowiązują winiety, więc nie musicie nic kupować z wyprzedzeniem. Zamiast tego działa system płatnych autostrad, który trochę przypomina odcinki znane z Polski, np. trasę Warszawa – Poznań. W praktyce wygląda to tak, że przy wjeździe pobieracie bilet, a przy zjeździe płacicie za przejechany fragment.
Na bramkach bez problemu zapłacicie kartą albo gotówką, a wszystko jest intuicyjne i dobrze oznaczone. Należy tylko pamiętać, że większość autostrad jest płatna, ale jeśli nie chcecie płacić, możecie wybrać drogi lokalne - będą wolniejsze, ale często bardziej widokowe.
Na bramkach autostradowych możecie zapłacić kartą lub gotówką. System jest prosty, a poszczególne pasy są dobrze oznaczone. Większość autostrad we Włoszech jest płatna, dlatego podróżując samochodem, warto uwzględnić te koszty w budżecie.
Alternatywą są bezpłatne drogi lokalne, które zajmują więcej czasu, ale często prowadzą przez ciekawsze i bardziej widokowe okolice.
Mediolan obsługują trzy porty lotnicze. Poniżej znajdziecie opisany dojazd z lotnisk Mediolan-Malpensa oraz Mediolan-Bergamo, z których często korzystają osoby podróżujące do miasta.
Lotnisko Mediolan-Malpensa (MXP) znajduje się około 50 km od centrum. Najwygodniejszym środkiem transportu jest pociąg Malpensa Express, który odjeżdża z obu terminali i dojeżdża między innymi do stacji Milano Cadorna oraz Milano Centrale.
Przejazd do stacji Milano Cadorna trwa około 37 minut, a do Milano Centrale około 51 minut. Bilet kosztuje 15 euro i można go kupić w aplikacji Trenord, przez internet lub w biletomacie na lotnisku. Przed podróżą warto sprawdzić, która ze stacji znajduje się bliżej Waszego noclegu, ponieważ pociągi kursują dwiema różnymi trasami.
Alternatywą są autobusy lotniskowe, które kursują do dworca Milano Centrale. Zwykle kosztują mniej niż pociąg, jednak czas przejazdu może się wydłużyć w zależności od natężenia ruchu.
Lotnisko Mediolan-Bergamo (BGY) znajduje się około 50 km od Mediolanu. Najprościej skorzystać z bezpośredniego autobusu lotniskowego do Milano Centrale. Możecie również wybrać połączenie autobusu miejskiego i pociągu, szczególnie jeśli planujecie wcześniej odwiedzić Bergamo.
Po wyjściu z terminala wsiądźcie do autobusu linii 1 Airport Bus, który dojeżdża do dworca kolejowego w Bergamo. Kursy odbywają się zwykle co około 20 minut. Potrzebny jest bilet w taryfie C, obejmującej trzy strefy, który możecie kupić w aplikacji ATB Mobile albo w automacie na lotnisku.
Po dotarciu na dworzec w Bergamo trzeba kupić osobny bilet kolejowy do Milano Centrale. Możecie zrobić to w aplikacji Trenitalia, biletomacie lub kasie. Bezpośredni przejazd trwa około 48 minut, a ceny biletów zaczynają się od 6 euro.
Miejsca parkingowe w Mediolanie oznaczone są trzema kolorami. Niebieskie linie oznaczają parking płatny, żółte miejsca zarezerwowane dla mieszkańców lub innych uprawnionych pojazdów, natomiast białe linie najczęściej pozwalają na bezpłatny postój. Zawsze sprawdźcie jednak znaki przy danej ulicy, ponieważ mogą obowiązywać limity czasu lub dodatkowe ograniczenia.
Opłata za parkowanie na niebieskich liniach zależy od części miasta. W centrum może wynosić około 3 € za godzinę, w dalszych dzielnicach około 1,20–2 € za godzinę. Za postój można zapłacić w parkomacie lub za pomocą aplikacji, między innymi EasyPark, MooneyGo albo Telepass.
Przed wjazdem warto sprawdzić również zasady Area B i Area C. Area B obejmuje dużą część Mediolanu i ogranicza wjazd starszym samochodom, natomiast Area C to płatna strefa w historycznym centrum. Opłata za wjazd do Area C nie obejmuje kosztu parkowania.
Jeśli przyjeżdżacie do Mediolanu tylko na jeden dzień i zależy Wam na czasie, możecie rozważyć jeden z garaży położonych blisko Duomo, na przykład Piazza Meda Car Park lub Parking La Rinascente. To droższe rozwiązanie, ale pozwala rozpocząć zwiedzanie niemal od razu po wyjściu z samochodu.
Tańszą opcją są parkingi P+R znajdujące się przy stacjach metra. Opłata za kilka godzin postoju wynosi zazwyczaj zaledwie kilka euro, dlatego jest to dobre rozwiązanie zarówno podczas jednodniowej wizyty, jak i dłuższego pobytu.
Jeśli zostajecie w Mediolanie na kilka dni, najlepiej wybrać parking P+R położony blisko miejsca zakwaterowania lub przy linii metra zapewniającej wygodny dojazd do centrum. Wcześniej sprawdźcie jednak, czy Wasz hotel lub apartament nie oferuje własnego parkingu.
Rekomendujemy również zapoznać się z poniższą mapką parkingów P+R w Mediolanie. Po kliknięciu w mapkę zostaniecie przeniesieni do oficjalnego zarządcy parkingu, gdzie można ściągnąć mapę w wysokiej rozdzielczości. 😊
Komunikacja miejska w Mediolanie jest dobrze rozwinięta i pozwala szybko dotrzeć do atrakcji położonych poza historycznym centrum. Za metro, tramwaje, autobusy i trolejbusy odpowiada ATM Milano.
🚇 Metro - najszybszy sposób poruszania się na dłuższych odcinkach. Mediolan ma pięć linii metra: M1, M2, M3, M4 i M5. Linie M4 i M5 są w pełni zautomatyzowane, a pociągi kursują bez maszynisty. Warto zająć miejsce z przodu składu, skąd można obserwować trasę przez tunel. Podobny system działa również w Kopenhadze.
🚋 Tramwaje - wygodne podczas zwiedzania centrum. Na niektórych trasach nadal kursują charakterystyczne, zabytkowe żółte wagony.
🚌 Autobusy - uzupełniają sieć metra i docierają również do dalszych dzielnic miasta.
🚎 Trolejbusy - kursują przede wszystkim po trasach otaczających centrum Mediolanu.
Bilet 90-minutowy: 2,20 €
Bilet 24-godzinny: 7,60 €
Bilet 3-dniowy: 15,50 €
Karnet 10 przejazdów: 19,50 €
Bilet jednorazowy umożliwia korzystanie z komunikacji miejskiej przez 90 minut. W tym czasie możecie podróżować autobusami, tramwajami i metrem, z możliwością ponownego wejścia do metra. Z kolei bilet 3-dniowy obowiązuje przez trzy kolejne dni, aż do zakończenia kursowania komunikacji w trzecim dniu.
Bilety możecie kupić:
w automatach na stacjach metra,
w kioskach i autoryzowanych punktach sprzedaży,
przez oficjalną aplikację ATM Milano,
Aktualne ceny, mapy linii i informacje o utrudnieniach znajdziecie na oficjalnej stronie ATM Milano.
ℹ️ Zakup karty może się opłacić, jeśli planujecie wejście na dach Duomo, korzystanie z komunikacji miejskiej oraz zwiedzanie kilku muzeów. Przed zakupem najlepiej porównać cenę wybranego wariantu z osobnymi biletami do miejsc, które rzeczywiście chcecie odwiedzić.
Warto pamiętać, że „Ostatnia Wieczerza” Leonarda da Vinci nie jest objęta YesMilano City Pass. Bilet trzeba zarezerwować osobno i z odpowiednim wyprzedzeniem (więcej szczegółów w dalszej części artykułu).
Aktualny zakres karty, ceny oraz listę dostępnych atrakcji najlepiej sprawdzić na oficjalnej stronie YesMilano City Pass.
YesMilano City Pass to oficjalna karta turystyczna Mediolanu, która łączy wejścia do wybranych atrakcji z biletem na komunikację miejską. Karta działa w wersji cyfrowej i może być wygodnym rozwiązaniem, jeśli w krótkim czasie planujecie zwiedzić kilka płatnych miejsc.
Dostępne są trzy warianty:
Flash, 39,90 € - karta ważna przez 24 godziny. Obejmuje bilet na komunikację miejską, jedną wybraną atrakcję kompleksu Duomo oraz jedną dodatkową atrakcję, na przykład muzea Zamku Sforzów, Museo del Novecento lub Muzeum La Scala.
Standard, 60 € - karta ważna przez 3 dni. W cenie znajduje się komunikacja miejska, zwiedzanie katedry i wejście na dach Duomo schodami, muzea Zamku Sforzów, Museo del Novecento oraz kilka innych muzeów miejskich. Można również wybrać jedną dodatkową atrakcję premium.
All Inclusive, 90 € - karta ważna przez 3 dni. Obejmuje najszerszy wybór atrakcji, wjazd windą na dach Duomo, komunikację miejską oraz wejście między innymi do Muzeum Nauki i Techniki Leonarda da Vinci, Muzeum La Scala, Triennale Milano i Pinakoteki Ambrozjańskiej.
Najbardziej komfortowe warunki do zwiedzania panują zwykle w czerwcu i wrześniu, kiedy średnie temperatury w ciągu dnia wynoszą około 24–27°C. W lipcu i sierpniu temperatura może sięgać 29–30°C, co podczas długich spacerów po mieście bywa męczące. Zimą należy przygotować się na chłodniejsze dni, ze średnią temperaturą około 7°C.
W dużej mierze jest to zależne od wybranej trasy oraz szybkości zwiedzania, ale warto zarezerwować sobie około 1,5-2 godzin.
W osobnym artykule opisaliśmy trasy zwiedzania katedry, wejście na dach, dostępne rodzaje biletów oraz aktualny cennik. Znajdziecie tam również informacje, ile czasu przeznaczyć na wizytę i czy lepiej wybrać schody, czy windę.
Katedra w Mediolanie, czyli Duomo di Milano, to największa gotycka świątynia we Włoszech i jeden z najważniejszych symboli miasta. Jej budowę rozpoczęto w 1386 roku, a ostatnie prace zakończono dopiero w 1965 roku.
Katedra ma 158 metrów długości, ponad 90 metrów szerokości i może pomieścić około 40 tysięcy osób. Jej fasadę, dach oraz iglice zdobi około 3400 rzeźb, dzięki czemu niemal na każdym fragmencie budowli można dostrzec kolejne detale.
Wewnątrz warto zwrócić uwagę przede wszystkim na rzeźbę św. Bartłomieja, przedstawionego ze skórą własnego ciała przewieszoną niczym płaszcz. Pod katedrą znajdują się natomiast pozostałości wcześniejszych bazylik oraz dawnego baptysterium.
Jedną z największych atrakcji jest spacer po dachu Duomo. Z tarasów można zobaczyć z bliska liczne iglice, rzeźby i gargulce, a przy dobrej widoczności także Alpy.
Na głównej iglicy katedry, na wysokości ~108,5 metra, znajduje się pozłacana figura Madonniny. Przez lata obowiązywała niepisana zasada, zgodnie z którą żaden budynek w Mediolanie nie powinien być od niej wyższy.
W dużej mierze jest to zależne od szybkości zwiedzania, ale warto zarezerwować sobie około 45-90 minut.
W osobnym artykule znajdziecie aktualny cennik, godziny otwarcia oraz szczegółowy opis zwiedzania Muzeum Duomo. Podpowiadamy również ile czasu przeznaczyć na obejrzenie ekspozycji.
Tuż obok katedry, w skrzydle Palazzo Reale, znajdziecie Muzeum Duomo w Mediolanie. Na ponad 2000 m² ekspozycji i w 26 salach zgromadzono oryginalne rzeźby z fasady katedry, witraże, obrazy, arrasy, modele architektoniczne oraz skarby liturgiczne.
Wiele elementów, które na fasadzie Duomo znajdują się wysoko nad ziemią, można tutaj obejrzeć z bliska. Jednym z najciekawszych eksponatów jest żelazny szkielet pozłacanej figury Madonniny. Muzeum pokazuje również, jak przez niemal sześć stuleci artyści i rzemieślnicy z różnych części Europy współtworzyli mediolańską katedrę.
Wstęp do muzeum jest uwzględniony w wybranych biletach łączonych do kompleksu Duomo. Obejmują one również wejście do zabytkowego kościoła San Gottardo in Corte, do którego można przejść bezpośrednio z muzeum.
W centralnej części galerii znajduje się mozaika przedstawiająca byka z herbu Turynu. Według lokalnej tradycji należy postawić piętę na jego genitaliach i obrócić się wokół własnej osi, co ma zapewnić szczęście. Zwyczaj jest tak popularny, że w tym miejscu mozaiki powstało wyraźne wgłębienie. Często ustawiają się spore kolejki więc warto przyjść wcześniej.
Naprzeciwko muzeum Duomo znajduje się Galerię Wiktora Emanuela II to najstarsza działająca galeria handlowa we Włoszech i jeden z najbardziej rozpoznawalnych zabytków Mediolanu. Powstała w latach 1865–1877 i łączy Piazza del Duomo z Piazza della Scala.
Jej wnętrze przykrywają efektowne żelazno-szklane sklepienia, a nad centralnym ośmiokątem wznosi się kopuła o wysokości około 47 metrów. W galerii znajdziecie luksusowe sklepy, restauracje oraz historyczne kawiarnie. Nie bez powodu miejsce nazywane jest „salonem Mediolanu”.
Podobną galerię możecie zobaczyć również w Neapolu. Galleria Umberto I powstała później i była inspirowana mediolańską konstrukcją. Oba obiekty wyróżniają się monumentalnymi przeszkleniami, kopułą oraz bogato zdobionymi wnętrzami.
Jeśli planujecie krótki spacer, sam dziedziniec i okolice zamku można zobaczyć w około 20–40 minut. Zwiedzanie wybranych muzeów zajmuje zwykle około 1,5–2 godzin, natomiast spokojne obejście całego kompleksu wraz z wystawami może wydłużyć wizytę nawet do 2–4 godzin.
W osobnym przewodniku opisaliśmy trasę zwiedzania Zamku Sforzów, znajdujące się w nim muzea, aktualny cennik oraz zasady bezpłatnego wstępu. Znajdziecie tam również informacje, ile czasu przeznaczyć na wizytę, co można zobaczyć za darmo i które części zamku warto odwiedzić.
Po wyjściu z Galerii Wiktora Emanuela II warto ruszyć w stronę Zamku Sforzów. Najciekawsza trasa prowadzi obok Piazza Mercanti, a następnie szeroką Via Dante. Spacer zajmuje około 20 minut i pozwala zobaczyć kolejną część historycznego centrum.
Zamek Sforzów, czyli Castello Sforzesco, to monumentalna XV-wieczna twierdza, która przez lata pełniła funkcję rezydencji jednej z najważniejszych mediolańskich dynastii. Jej początki sięgają jednak XIV wieku, kiedy w tym miejscu znajdowała się forteca należąca do rodu Viscontich. W 1450 roku Francesco Sforza rozpoczął jej przebudowę w reprezentacyjny pałac obronny.
Za panowania Ludovica il Moro zamek stał się jednym z najważniejszych ośrodków sztuki renesansowej. Pracowali tutaj między innymi Leonardo da Vinci i Donato Bramante. Śladem obecności Leonarda są dekoracje w Sala delle Asse, przedstawiające splecione gałęzie i rośliny.
Dziś w zamkowych wnętrzach działa kilka muzeów. Najcenniejszym eksponatem jest Pietà Rondanini - ostatnia i niedokończona rzeźba Michała Anioła. Można tu również zobaczyć kolekcje malarstwa, rzeźby, zabytków starożytnych oraz instrumentów muzycznych.
Przez zamek można przejść bezpłatnie, odwiedzając jego trzy główne dziedzińce: Cortile delle Armi, Corte Ducale oraz Rocchetta. Biletu wymaga dopiero wejście do muzeów i wybranych części kompleksu. Za zamkiem rozciąga się Park Sempione, który stanowi naturalny kolejny punkt zwiedzania Mediolanu, ale o tym za chwilę.
Przed Zamkiem Sforzów znajduje się charakterystyczna fontanna nazywana „Tortem Weselnym” ze względu na swój kaskadowy kształt. Odbudowana w 1999 roku, tworzy efektowną perspektywę z wieżą Filarete i jest popularnym miejscem spotkań oraz krótkiego odpoczynku.
Po przejściu przez dziedzińce Zamku Sforzów wystarczy wyjść po jego północno-zachodniej stronie, aby znaleźć się w Parku Sempione. Rozciąga się on pomiędzy zamkiem a Arco della Pace i jest dobrym miejscem na odpoczynek przed dalszym zwiedzaniem. Park powstał pod koniec XIX wieku według projektu Emilia Alemagny, który urządził go jako romantyczny ogród w stylu angielskim, z alejkami, niewielkimi wzniesieniami i zbiornikami wodnymi.
W parku oraz przy jego granicach znajduje się kilka ciekawych miejsc. Warto zwrócić uwagę na Torre Branca, czyli wysoką na 108,6 metra wieżę widokową projektu Gio Pontiego, a także Triennale Milano, mieszczące się w Palazzo dell’Arte i poświęcone przede wszystkim designowi, architekturze oraz sztuce współczesnej.
Ciekawym miejscem jest również Ponte delle Sirenette – pierwszy metalowy most we Włoszech, przeniesiony do parku w 1930 roku. Przy obrzeżach parku znajdują się ponadto secesyjne Acquario Civico oraz otwarta w 1807 roku Arena Civica, w której dawniej organizowano nawet inscenizowane bitwy morskie.
W ogrodzie Triennale można natomiast zobaczyć Bagni Misteriosi, czyli charakterystyczną instalację Giorgia de Chirico z 1973 roku, oraz rzeźbę Accumulazione musicale e seduta autorstwa Armana. Na przeciwległym końcu parku wznosi się Arco della Pace, który będzie kolejnym punktem naszej trasy.
Przy zachodniej granicy Parku Sempione, na Piazza Sempione, znajduje się Arco della Pace, czyli monumentalny łuk triumfalny o wysokości 25 metrów. Jego budowę rozpoczęto w 1807 roku z inicjatywy Napoleona Bonaparte. Początkowo miał upamiętniać jego zwycięstwa, jednak po upadku cesarza zmieniono przeznaczenie budowli i ukończono ją jako symbol pokoju w Europie. Uroczyste otwarcie odbyło się w 1838 roku.
Łuk wyróżniają trzy arkady, korynckie kolumny oraz bogato zdobione płaskorzeźby. Na jego szczycie znajduje się brązowa sestiga, czyli rydwan ciągnięty przez sześć koni, prowadzony przez personifikację pokoju. W 1859 roku przez Arco della Pace wkroczyli do Mediolanu Napoleon III i Wiktor Emanuel II po zwycięstwie pod Magentą.
Arco della Pace wpisuje się w europejską tradycję monumentalnych łuków triumfalnych, podobnie jak Łuk Triumfalny w Paryżu, Łuk Konstantyna w Rzymie, Wellington Arch w Londynie czy Łuk Triumfalny w Brukseli.
Po obejrzeniu Arco della Pace możecie ruszyć w stronę dzielnicy Porta Nuova, która pokazuje nowoczesne oblicze Mediolanu. To nieco dłuższy odcinek trasy, dlatego warto skorzystać z komunikacji miejskiej albo wybrać około półgodzinny spacer w kierunku Corso Como.
Piazza Gae Aulenti to okrągły plac o średnicy około 100 metrów, położony 6 metrów powyżej poziomu ulicy. Został otwarty w 2012 roku, a jego nazwa upamiętnia włoską architektkę Gae Aulenti.
Nad placem góruje UniCredit Tower, który wraz z iglicą osiąga około 231 metrów wysokości i jest jednym z najwyższych budynków we Włoszech. Kompleks, podobnie jak sam plac, zaprojektował argentyński architekt César Pelli.
W centralnej części placu znajdują się fontanny i instalacje świetlne, a wokół działają sklepy, restauracje oraz kawiarnie. Warto zajrzeć tu również wieczorem, gdy światła odbijają się w przeszkleniach wieżowców i tafli wody.
W pobliżu Piazza Gae Aulenti znajdziecie Bosco Verticale, czyli „Pionowy Las”. To dwa wieżowce mieszkalne o wysokości 110 i 76 metrów, których balkony pokrywa około 800 drzew, 4500 krzewów i 20 000 innych roślin reprezentujących około 100 gatunków.
Budynki zostały zaprojektowane przez pracownię Stefano Boeri Architetti i oddane do użytku w 2014 roku. Roślinność rozmieszczono zgodnie z nasłonecznieniem poszczególnych części fasady, tworząc charakterystyczny pionowy ekosystem.
Ciekawostką jest sposób pielęgnacji zieleni. Zajmują się nią specjalnie przeszkoleni ogrodnicy, którzy opuszczają się na linach pomiędzy balkonami. Bosco Verticale zdobyło w 2015 roku tytuł najlepszego wieżowca na świecie w konkursie organizowanym przez Council on Tall Buildings and Urban Habitat.
W pobliżu Bosco Verticale, przy parku Biblioteca degli Alberi, znajdziecie budynek ozdobiony dużym muralem autorstwa Giulio Gebbii, znanego jako Rosk. Dzieło powstało w 2021 roku i zajmuje około 200 m² zachodniej fasady domu przy Via Gaetano de Castillia 20.
Mural przedstawia dwoje dzieci próbujących zbliżyć do siebie przeciwległe ściany. Początkowo towarzyszył mu napis „Close the Gap, Open Your Future”, który miał przypominać o potrzebie zmniejszania nierówności i tworzenia społeczeństwa zapewniającego wszystkim podobne możliwości. W 2023 roku przesłanie zmieniono na „Close the Gap. Peace is Our Future”, przekształcając dzieło w apel o pokój.
Jeśli rozpoczęliście zwiedzanie Mediolanu po przyjeździe na Milano Centrale, dworzec mogliście zobaczyć już na początku wyjazdu. Jeżeli jednak wcześniej go ominęliście, po zwiedzeniu dzielnicy Porta Nuova warto podejść tu pieszo lub podjechać komunikacją miejską. Od okolic Bosco Verticale spacer zajmuje kilkanaście minut.
Milano Centrale to nie tylko jeden z najważniejszych węzłów komunikacyjnych miasta, ale także monumentalny zabytek architektury XX wieku. Dworzec zaprojektowany przez Ulisse Stacchiniego otwarto w 1931 roku. Dziś każdego dnia obsługuje około 500 pociągów i ponad 320 tysięcy podróżnych, co czyni go drugim pod względem wielkości i natężenia ruchu dworcem we Włoszech.
Warto wejść do środka i zwrócić uwagę na ogromne hale, reprezentacyjne schody oraz bogate dekoracje. Szczególne wrażenie robią również stalowe zadaszenia peronów. Rozpiętość największego łuku wynosi 72 metry, a całe zadaszenie ciągnie się na długości ponad 340 metrów.
ℹ️ Memoriał można zwiedzać indywidualnie lub z przewodnikiem. Na spokojne poznanie ekspozycji warto przeznaczyć około 45–60 minut. Aktualne godziny otwarcia i ceny biletów najlepiej sprawdzić przed wizytą, ponieważ mogą się zmienia
Pod peronami Milano Centrale znajduje się Memoriale della Shoah, utworzone w miejscu, z którego w latach 1943–1945 odjeżdżały transporty Żydów oraz innych osób prześladowanych przez nazistów i włoski reżim faszystowski. Więźniów umieszczano w wagonach towarowych na ukrytym poziomie dworca, a następnie wagony podnoszono na właściwe tory.
Wśród najważniejszych elementów ekspozycji znajdują się zachowane wagony, dawna rampa załadunkowa oraz Mur Imion, na którym umieszczono nazwiska 774 Żydów deportowanych do Auschwitz-Birkenau. Tylko 27 osób z tej grupy przeżyło. Już przy wejściu uwagę zwraca słowo „Indifferenza”, czyli „obojętność”, będące jednym z najważniejszych przesłań miejsca.
Na zwiedzanie Pinakoteki Brera warto przeznaczyć około 1,5-2 godzin, aby spokojnie obejrzeć najważniejsze dzieła.
Bilety i cennik najlepiej sprawdzić na oficjalnej stronie.
Po zwiedzeniu Milano Centrale warto wybrać się do Brery, jednej z najbardziej klimatycznych dzielnic Mediolanu. Słynie ona z brukowanych uliczek, eleganckich kamienic, galerii sztuki, niewielkich butików oraz klimatycznych kawiarni. Spacerując po okolicy, koniecznie zajrzyjcie na ulice Via Fiori Chiari, Via Fiori Oscuri oraz Via Madonnina.
Pinakoteka Brera należy do najważniejszych galerii sztuki we Włoszech. Jej początki sięgają 1776 roku, kiedy utworzono pierwszą kolekcję przeznaczoną dla studentów Akademii Sztuk Pięknych. Muzeum zostało oficjalnie otwarte w 1809 roku z inicjatywy Napoleona.
W zbiorach można zobaczyć dzieła wybitnych artystów, w tym „Zaślubiny Marii Dziewicy” Rafaela, „Martwego Chrystusa” Andrei Mantegny, „Wieczerzę w Emaus” Caravaggia oraz „Pocałunek” Francesca Hayeza.
Pinakoteka mieści się w Palazzo Brera, którego historia sięga dawnego klasztoru zakonu Umiliatów. Po kasacie jezuitów w 1773 roku Maria Teresa Habsburg przekształciła budynek w ważne centrum nauki, sztuki i edukacji.
W kompleksie działają między innymi Akademia Sztuk Pięknych, Biblioteka Braidense, Obserwatorium Astronomiczne oraz Ogród Botaniczny.
ℹ️ Warto wejść na dostępny bezpłatnie dziedziniec, na którego środku stoi wykonany z brązu posąg Napoleona jako Marsa Niosącego Pokój, powstały na podstawie projektu Antonio Canovy.
ℹ️ Obecnie Palazzo Cusani jest obiektem wojskowym i zazwyczaj można go oglądać jedynie z zewnątrz, choć bywa udostępniany podczas specjalnych wydarzeń
Kilka kroków od Palazzo Brera znajduje się Palazzo Cusani, barokowy pałac wzniesiony dla rodziny Cusani. Jego reprezentacyjną fasadę przebudował w latach 1712-1719 Giovanni Ruggeri, natomiast elewację od strony dawnego ogrodu zaprojektował później Giuseppe Piermarini.
Uwagę zwracają dwa podobne portale wejściowe. Według popularnej opowieści miały powstać dla dwóch skłóconych braci, którzy nie chcieli się spotykać. Na tylnej fasadzie zachowały się również trzy kule armatnie związane z walkami podczas Pięciu Dni Mediolanu w 1848 roku.
Bilety na zobaczenie „Ostatniej Wieczerzy” są udostępniane w sprzedaży partiami, zwykle około trzech miesięcy przed terminem wizyty, i często znikają bardzo szybko. Najlepiej wcześniej sprawdzić datę uruchomienia sprzedaży i dokonać rezerwacji od razu po jej rozpoczęciu, szczególnie jeśli planujecie wizytę w weekend lub sezonie turystycznym. Bilety powinniśmy kupić nawet z 3 miesięcznym wyprzedzeniem. Rezerwacja jest obowiązkowa dla każdego odwiedzającego, także w przypadku biletów bezpłatnych.
Po zwiedzaniu dzielnicy Brera możecie skierować się w stronę Santa Maria delle Grazie. Kościół znajduje się również niedaleko Zamku Sforzów, dlatego oba miejsca można łatwo połączyć podczas jednego spaceru.
Budowę kompleksu dominikanów rozpoczęto w 1463 roku według projektu Guiniforte Solariego. Pod koniec XV wieku Ludovico il Moro zlecił Donatowi Bramantemu przebudowę prezbiterium i transeptu, planując stworzenie tutaj mauzoleum dynastii Sforzów. Dzięki temu w bryle świątyni można dostrzec połączenie gotyku z architekturą renesansową.
Największym skarbem kompleksu jest „Ostatnia Wieczerza” Leonarda da Vinci, znajdująca się w dawnym refektarzu klasztoru. Dzieło powstało w latach 1495–1498 i zajmuje niemal całą ścianę pomieszczenia. Leonardo zastosował eksperymentalną technikę malowania na suchym tynku, przez co obraz zaczął niszczeć już niedługo po ukończeniu.
Na przeciwległej ścianie refektarza znajduje się „Ukrzyżowanie” Giovanniego Donato Montorfana. Kompleks został poważnie uszkodzony podczas bombardowania Mediolanu w 1943 roku, jednak ściana z dziełem Leonarda przetrwała. Od 1980 roku Santa Maria delle Grazie wraz z refektarzem znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Podczas wizyty warto zajrzeć również na Chiostro delle Rane, czyli Krużganek Żab. Nazwa spokojnego dziedzińca pochodzi od czterech niewielkich rzeźb żab, które zdobią znajdującą się pośrodku fontannę.
ℹ️ Tuż obok bazyliki znajduje się także Tempio della Vittoria, czyli Świątynia Zwycięstwa, upamiętniająca mieszkańców Mediolanu poległych podczas I wojny światowej. Ośmioboczny monument otwarto w 1928 roku. Więcej informacji o jego historii i zwiedzaniu znajdziecie w naszym osobnym artykule o Świątyni Zwycięstwa w Mediolanie, a kolejne podobne miejsca opisaliśmy w sekcji poświęconej mniej oczywistym atrakcjom Mediolanu.
Kolejnym punktem na trasie może być Bazylika św. Ambrożego, położona około 600 metrów od Santa Maria delle Grazie. Spacer pomiędzy świątyniami zajmuje mniej więcej 10 minut, dlatego bez problemu możecie połączyć ich zwiedzanie.
Początki bazyliki sięgają lat 379–386, kiedy św. Ambroży ufundował ją na terenie pochówku chrześcijańskich męczenników. Pierwotnie nosiła nazwę Basilica Martyrum, a po śmierci biskupa w 397 roku złożono tutaj także jego ciało. Obecna świątynia powstała głównie podczas przebudowy prowadzonej w XI i XII wieku i jest jednym z najważniejszych przykładów romanizmu lombardzkiego.
Przed wejściem uwagę zwraca rozległy dziedziniec otoczony arkadami oraz dwie wieże należące dawniej do różnych wspólnot, mnichów i kanoników. W środku warto zobaczyć bogato zdobiony złoty ołtarz, kryptę ze szczątkami św. Ambrożego oraz kaplicę San Vittore in Ciel d’Oro, której kopułę pokrywają wczesnochrześcijańskie mozaiki na złotym tle.
W pobliżu Bazyliki św. Ambrożego znajduje się Pusterla di Sant’Ambrogio, jedna z mniej znanych atrakcji Mediolanu. Nazwa „pusterla” odnosiła się do niewielkiej bramy w murach miejskich, z której korzystali piesi oraz osoby przewożące towary.
Pierwsza brama powstała w tym miejscu około 1167 roku, podczas odbudowy miejskich fortyfikacji. Obecna konstrukcja z dwiema wieżami i ostrołukowymi przejściami została odtworzona w 1939 roku przez Gino Chiericiego, częściowo z wykorzystaniem materiałów pochodzących ze średniowiecznych murów. Nad przejściem zachowały się również rzeźby przedstawiające św. Ambrożego, św. Gerwazego i św. Protazego.
Z bramą wiąże się także historia Bernabò Viscontiego, który w 1385 roku miał zostać w jej pobliżu podstępnie schwytany przez ludzi swojego bratanka, Gian Galeazza Viscontiego. Dziś Pusterla di Sant’Ambrogio jest ciekawym przypomnieniem dawnych murów Mediolanu, choć warto pamiętać, że jej obecny wygląd jest XX-wieczną rekonstrukcją.
ℹ️ Muzeum Leonarda da Vinci zwiedzanie
Aktualne godziny otwarcia, ceny biletów oraz informacje o dostępnych wystawach i atrakcjach znajdziecie na oficjalnej stronie Muzeum Leonarda da Vinci.
Niedaleko dzielnicy Navigli znajduje się również Narodowe Muzeum Nauki i Techniki im. Leonarda da Vinci, największe muzeum techniczno-naukowe we Włoszech. Placówkę otwarto w 1953 roku w murach dawnego klasztoru San Vittore al Corpo, którego zabytkowa architektura stanowi ciekawe tło dla prezentowanych eksponatów.
Jedną z najważniejszych części muzeum są Galerie Leonarda da Vinci, największa na świecie stała wystawa poświęcona jego działalności. Zobaczycie tu 170 modeli wynalazków, a także dzieła sztuki, dawne księgi i projekty maszyn.
Jedną z największych atrakcji muzeum jest okręt podwodny Enrico Toti, którego wnętrze można zwiedzić z przewodnikiem. Oprócz niego zobaczycie tu również zabytkowe lokomotywy, samoloty, fragment transatlantyku, rakietę Vega oraz jedyny we Włoszech fragment skały księżycowej udostępniony zwiedzającym.
ℹ️ Z mostu dobrze widać kanał, kolorowe kamienice oraz restauracje, bary, galerie i niewielkie sklepy. Warto przyjść tutaj późnym popołudniem, przespacerować się po obu brzegach Naviglio Grande i zostać na wieczorne aperitivo - najtaniej nie będzie, ale klimatycznie. 🙂
Po zwiedzeniu Bazyliki św. Ambrożego i Pusterla di Sant’Ambrogio możecie ruszyć w stronę dzielnicy Navigli, położonej w południowo-zachodniej części Mediolanu. Najwygodniej dojechać tam metrem linii M2 do stacji Porta Genova FS, a następnie przejść kilka minut nad kanał Naviglio Grande.
Navigli to jedna z najbardziej charakterystycznych części Mediolanu. Dzielnica skupia się wokół kanałów Naviglio Grande i Naviglio Pavese oraz Darseny, czyli dawnego portu miejskiego. Dawniej kanały wykorzystywano do transportu ludzi i towarów, między innymi marmuru przeznaczonego do budowy mediolańskiej katedry. Z rozwojem systemu kanałów związany był także Leonardo da Vinci, który pracował nad rozwiązaniami usprawniającymi działanie śluz.
Przy Via Casale znajduje się stalowy most Ponte di Ferro, znany obecnie także jako Ponte Enrico Molteni. Wbrew pozorom nazwa nie upamiętnia jednak mediolańskiego inżyniera. Zaczęła funkcjonować za sprawą internetowego żartu związanego z muzykiem Enrico Moltenim, a z czasem przyjęła się na tyle, że pojawia się nawet w oficjalnych komunikatach miasta.
Kolejnym charakterystycznym przejściem nad Naviglio Grande jest Ponte Alda Merini. Kamienny most nazwano w 2019 roku, w dziesiątą rocznicę śmierci mediolańskiej poetki, która przez wiele lat mieszkała w tej części miasta. Przy Via Magolfa 30 znajduje się również Spazio Alda Merini, miejsce poświęcone jej życiu i twórczości.
Nad kanałem wznosi się kościół Santa Maria delle Grazie al Naviglio, który łatwo rozpoznać po surowej, ceglanej i do dziś nieukończonej fasadzie. Pierwsza kaplica powstała w tym miejscu w 1556 roku, natomiast obecną świątynię wzniesiono w latach 1901–1909 według projektu Cesarego Navy.
We wnętrzu łączą się elementy neoromańskie i neogotyckie. Warto zwrócić uwagę na ołtarz poświęcony św. Antoniemu z Padwy, patronowi praczy, którzy dawniej pracowali w pobliskim zaułku Vicolo dei Lavandai.
Jednym z najbardziej klimatycznych miejsc nad Naviglio Grande jest Vicolo dei Lavandai, czyli Zaułek Praczy. Do dziś zachowały się tutaj kamienne płyty, przy których dawniej prano i płukano odzież w wodzie doprowadzanej z kanału.
Nazwa zaułka nawiązuje do mężczyzn wykonujących ten zawód, należących do mediolańskiego bractwa praczy. Obecnie jest to niewielki, ale bardzo fotogeniczny fragment dawnego Mediolanu, ukryty pomiędzy restauracjami i ruchliwymi nabrzeżami Navigli.
Dzielnicę Navigli można poznawać również z perspektywy wody. Rejsy po Naviglio Grande i Darsenie organizuje między innymi firma NavigaMi. Trasy oraz terminy kursów zmieniają się w zależności od sezonu, dlatego przed wizytą warto sprawdzić aktualny rozkład.
Rejs po kanałach skojarzył nam się z podobną atrakcją rejsami po kanałach w Kopenhadze, choć w Mediolanie odbywa się ona na znacznie mniejszą skalę i w zupełnie innej scenerii.
ℹ️ Wieczorami można tu również spotkać ulicznych artystów, posłuchać muzyki na żywo pośpiewać i potańczyć, co w połączeniu ze średniowieczną zabudową tworzy wyjątkowy klimat.
Niedaleko Katedry w Mediolanie znajduje się Piazza Mercanti, jeden z najlepiej zachowanych fragmentów średniowiecznego centrum miasta. Przy placu wznosi się Palazzo della Ragione, dawniej nazywany Broletto Nuovo, który przez ponad pięć stuleci pełnił funkcję siedziby władz Mediolanu.
Pałac powstał w latach 1228-1233. Jego najbardziej charakterystycznym elementem jest otwarty portyk z arkadami, nad którym mieściła się sala zgromadzeń i sądu. W XVIII wieku budynek podwyższono o dodatkową kondygnację, dlatego jego obecny wygląd łączy średniowieczną architekturę z elementami późniejszych przebudów.
ℹ️ Warto przyjrzeć się przede wszystkim ozdobnej fasadzie, arkadom i górującej nad budynkiem wieży zegarowej.
Niemal naprzeciwko Palazzo della Ragione znajduje się Palazzo dei Giureconsulti, którego arkadowa fasada zamyka jedną ze stron Piazza Mercanti. Budowę pałacu rozpoczęto w 1562 roku z inicjatywy Giovanniego Angela Medici, późniejszego papieża Piusa IV, według projektu Vincenza Seregniego. W bryłę budynku włączono również starszą wieżę miejską należącą do średniowiecznego kompleksu Broletto.
Od 1654 roku pałac był siedzibą Collegio dei Nobili Dottori, które skupiało między innymi sędziów, senatorów i urzędników. W 1809 roku uruchomiono tu pierwszą mediolańską giełdę, a w kolejnych latach budynek służył instytucjom związanym z administracją i gospodarką miasta.
Obecnie Palazzo dei Giureconsulti należy do mediolańskiej Izby Handlowej i mieści sale wykorzystywane podczas wystaw, konferencji oraz wydarzeń biznesowych.
Neoklasyczna fasada teatru może wydawać się dość skromna, jednak wnętrze zachwyca bogato zdobionymi lożami i salą w kształcie podkowy. Obok działa Museo Teatrale alla Scala, gdzie można zobaczyć kostiumy, portrety, instrumenty oraz pamiątki związane z historią opery. Zwiedzanie wybranych części teatru jest możliwe, ale zakres trasy zależy od odbywających się prób i przedstawień. Więcej informacji odnośnie zwiedzanie znajdziecie na oficjalnej stronie teatru.
Z Piazza Mercanti możecie przejść ulicą Via Santa Margherita w stronę Piazza della Scala. Po kilku minutach spaceru dotrzecie do Teatro alla Scala, jednego z najsłynniejszych teatrów operowych na świecie.
La Scala powstała po pożarze Teatro Regio Ducale, który w 1776 roku pozbawił Mediolan głównej sceny operowej. Nowy teatr zaprojektował Giuseppe Piermarini, a jego uroczyste otwarcie odbyło się 3 sierpnia 1778 roku przedstawieniem opery L’Europa riconosciuta Antonia Salieriego. Nazwa teatru pochodzi od kościoła Santa Maria alla Scala, który wcześniej znajdował się w tym miejscu.
W XIX wieku La Scala stała się jednym z najważniejszych ośrodków włoskiej opery i miejscem związanym z twórczością Rossiniego, Belliniego, Donizettiego oraz Verdiego. To właśnie tutaj w 1842 roku odbyła się premiera Nabucco. Teatr został poważnie uszkodzony podczas bombardowania w 1943 roku, a po odbudowie ponownie otwarto go 11 maja 1946 roku koncertem prowadzonym przez Artura Toscaniniego.
Kolejną pozostałością dawnych fortyfikacji Mediolanu jest Porta Ticinese Medievale. Brama znajdowała się na ważnym szlaku prowadzącym z Mediolanu do Ticinum, czyli dzisiejszej Pawii.
Średniowieczne mury miasta odbudowano po zniszczeniu Mediolanu przez wojska Fryderyka Barbarossy w 1162 roku. W pierwszej połowie XIV wieku bramę przebudowano z inicjatywy Azzone Viscontiego, a nad jej głównym przejściem umieszczono dekorację rzeźbiarską przedstawiającą między innymi Matkę Boską z Dzieciątkiem, św. Ambrożego i św. Wawrzyńca. Oryginały rzeźb są dziś przechowywane w Zamku Sforzów.
Obecny wygląd Porta Ticinese w dużym stopniu pochodzi z renowacji przeprowadzonej w latach 1861–1865 przez Camilla Boita. Architekt dodał boczne ostrołukowe przejścia i blanki (zębate zwieńczenie murów), nadając budowli bardziej romantyczny, średniowieczny charakter. Więc oglądana obecnie brama łączy autentyczne elementy dawnej konstrukcji z XIX-wieczną rekonstrukcją.
Kilka kroków od Porta Ticinese Medievale znajduje się Cappella di Sant’Aquilino. Ośmiokątna budowla powstała pod koniec IV lub na początku V wieku, prawdopodobnie jako cesarskie mauzoleum. Tradycja wiąże jej powstanie z Gallą Placydią, jednak nie jest to jednoznacznie potwierdzone.
Największym skarbem kaplicy są paleochrześcijańskie mozaiki, należące do nielicznych zachowanych pamiątek z czasów, gdy Mediolan był stolicą Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Na jednej z nich przedstawiono Chrystusa w otoczeniu apostołów, a na drugiej zachował się fragment rydwanu, interpretowany jako Chrystus-Helios lub scena Wniebowzięcia Eliasza.
Do kaplicy prowadzi bogato zdobiony marmurowy portal pochodzący z rzymskiej budowli z I wieku, wykorzystany ponownie podczas wznoszenia kompleksu. Przy ołtarzu znajduje się również kryształowo-srebrna urna z relikwiami św. Aquilina. Po trwającej dwa lata renowacji kaplica została ponownie udostępniona w 2020 roku.
ℹ️ Okolice kolumn są popularnym miejscem spotkań mieszkańców, szczególnie wieczorami plac wypełnia się ludźmi.
Przed Bazyliką San Lorenzo Maggiore znajdziecie Colonne di San Lorenzo, czyli rząd 16 antycznych kolumn korynckich wykonanych z marmuru z Musso. Mają ponad 8 metrów wysokości i należą do najlepiej zachowanych oraz najbardziej widocznych pozostałości rzymskiego Mediolanu.
Kolumny pochodzą prawdopodobnie z ważnej rzymskiej budowli z II wieku, być może świątyni lub innego monumentalnego obiektu. Pod koniec IV wieku wykorzystano je przy tworzeniu reprezentacyjnego wejścia do kompleksu bazyliki, natomiast ich obecny układ pochodzi z okresu średniowiecza, kiedy dodano ceglane fragmenty architrawu oraz centralny łuk z krzyżem.
Na placu znajduje się również kopia rzymskiego posągu cesarza Konstantyna, ustawiona tutaj w 1937 roku. Przypomina ona o Edykcie Mediolańskim z 313 roku, który zagwarantował chrześcijanom swobodę wyznawania religii.
Aktualne ceny biletów, godziny otwarcia oraz informacje o wystawach czasowych najlepiej sprawdzić na oficjalnej stronie Muzeum Historii Naturalnej. Warto zrobić to przed wizytą, ponieważ wystawy czasowe mogą mieć osobny cennik i inne zasady zwiedzania.
W Ogrodach Indro Montanelli, niedaleko dzielnicy Porta Venezia, znajduje się Museo Civico di Storia Naturale di Milano, czyli najstarsze muzeum miejskie w Mediolanie. Placówkę założono w 1838 roku dzięki przekazaniu miastu kolekcji przyrodniczych Giuseppe De Cristoforisa i Giorgia Jana. Obecny gmach wybudowano w latach 1892-1907 specjalnie z myślą o prezentowaniu zbiorów naukowych.
Ekspozycja obejmuje między innymi minerały, skamieniałości, szkielety dinozaurów, zwierzęta kręgowe i bezkręgowe oraz historię ewolucji człowieka. W części paleontologicznej zobaczycie fragment czaszki spinozaura, szkielety allozaura i stegozaura, odlew tyranozaura „Stan” oraz odlew Scipionyx samniticus, pierwszego opisanego dinozaura znalezionego we Włoszech.
Muzeum słynie także z 83 rozbudowanych dioram, które przedstawiają środowiska przyrodnicze z różnych części świata. W części mineralogicznej prezentowanych jest ponad 600 okazów, w tym ogromny kryształ siarki z kopalni Perticara oraz brazylijski topaz ważący ponad 40 kilogramów.
Jeśli lubicie muzea przyrodnicze, warto zajrzeć również do naszego artykułu o Muzeum Historii Naturalnej w Bergamo, które prezentuje zbiory zoologiczne, paleontologiczne i etnograficzne. Podobne wystawy znajdziecie także w Muzeum Narodowym w Pradze, gdzie szczególnie ciekawie przedstawiono ewolucję zwierząt oraz prehistoryczne dzieje życia na Ziemi.
Aktualne ceny biletów, godziny otwarcia, zasady darmowego wstępu oraz informacje o wystawach czasowych znajdziecie na oficjalnej stronie Museo del Novecento. Warto sprawdzić je przed wizytą, ponieważ dostępne wystawy i warunki zwiedzania mogą się zmieniać.
Podobnie jak Zamek Sfórzów również Muzeum del Novecento można bezpłatnie zwiedzić w pierwszą niedzielę każdego miesiąca.
Tuż obok Katedry w Mediolanie, w Palazzo dell’Arengario przy Piazza del Duomo, znajduje się Museo del Novecento, czyli muzeum poświęcone sztuce XX i XXI wieku. Placówkę otwarto 6 grudnia 2010 roku, aby udostępnić zwiedzającym najważniejsze dzieła należące do mediolańskich zbiorów miejskich.
Na wystawie prezentowanych jest ponad 300 dzieł, wybranych z kolekcji obejmującej przeszło 4000 prac. Szczególnie ważną częścią ekspozycji jest Galeria Futuryzmu z dziełami takich artystów jak Umberto Boccioni, Giacomo Balla, Carlo Carrà czy Gino Severini. W kolejnych salach można prześledzić rozwój włoskiej sztuki od lat 20. do końca XX wieku.
Charakterystycznym elementem muzeum jest spiralna rampa, która prowadzi przez kolejne poziomy Palazzo dell’Arengario. Warto dotrzeć także do Sali Fontana, gdzie znajduje się świetlna instalacja Struttura al Neon autorstwa Lucia Fontany. Z dużych okien rozciąga się przy tym jeden z ciekawszych widoków na fasadę i iglice Duomo.
Podczas San Siro Stadium Museum & Tour można zobaczyć muzeum, szatnie, trybuny, strefę mieszaną oraz tunel prowadzący na murawę. Od 2026 roku dostępny jest również dodatkowo płatny San Siro Skywalk, prowadzący po górnej konstrukcji stadionu na wysokości około 55 metrów. Aktualne ceny, dostępne terminy oraz zakres trasy warto sprawdzić na oficjalnej stronie, ponieważ podczas meczów, koncertów i prac technicznych niektóre części obiektu mogą być niedostępne.
W zachodniej części Mediolanu znajduje się San Siro, oficjalnie noszący nazwę Stadio Giuseppe Meazza. To największy stadion piłkarski we Włoszech, mieszczący 75 773 widzów, na którym swoje mecze rozgrywają AC Milan oraz Inter Mediolan. Najłatwiej dotrzeć tutaj fioletową linią metra M5, wysiadając na ostatniej stacji San Siro Stadio.
Stadion powstał z inicjatywy prezesa AC Milan Piera Pirellego, który inspirował się angielskimi obiektami piłkarskimi. Otwarto go 19 września 1926 roku derbowym meczem Milanu z Interem, a początkowo trybuny mieściły około 35 tysięcy widzów. Inter zaczął regularnie rozgrywać tutaj swoje spotkania w sezonie 1947/1948.
San Siro było kilkukrotnie rozbudowywane. W 1935 roku powstały łuki łączące trybuny, w 1955 roku dodano drugi pierścień i charakterystyczne spiralne rampy, a przed Mistrzostwami Świata w 1990 roku trzeci poziom trybun oraz zadaszenie. Od 1980 roku stadion nosi imię Giuseppe Meazzy, dwukrotnego mistrza świata, który grał zarówno w Interze, jak i w AC Milan.
Na San Siro rozegrano cztery finały Pucharu Europy i Ligi Mistrzów, w latach 1965, 1970, 2001 i 2016. Stadion gościł również mecze mistrzostw świata oraz Europy, a 6 lutego 2026 roku odbyła się tutaj ceremonia otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich Milano Cortina 2026.
My zrezygnowaliśmy ze zwiedzania stadionu, ponieważ cena biletu wynosząca 35 euro za osobę wydała nam się dość wysoka w stosunku do zakresu trasy. Dla fanów AC Milan lub Interu Mediolan taka wizyta może być jednak ciekawym uzupełnieniem pobytu w mieście.
Poza najbardziej znanymi zabytkami Mediolan skrywa również mniej oczywiste kościoły, wille, pałace, pomniki i dzieła sztuki współczesnej. W osobnym przewodniku opisaliśmy mniej znane atrakcje Mediolanu, wśród których znalazły się między innymi Bazylika św. Eustorgiusza, Świątynia Zwycięstwa, Castello Cova, Piazza degli Affari, Villa Invernizzi oraz Villa Necchi Campiglio.
Mediolan kojarzy się głównie ze sztuką i zabytkami, ale znajdziecie tu również miejsca, które mogą zainteresować dzieci. Jedną z najlepszych propozycji może być Narodowe Muzeum Nauki i Techniki Leonarda da Vinci, gdzie można zobaczyć między innymi zabytkowe lokomotywy, samoloty i łódź podwodną. Dla dzieci w wieku od 3 do 6 lat przygotowano dodatkowo interaktywną przestrzeń PlayLab.
Młodszym podróżnikom może spodobać się także Muzeum Historii Naturalnej z ekspozycjami poświęconymi zwierzętom, skamieniałościom i dinozaurom oraz niewielkie Acquario Civico, znajdujące się przy Parku Sempione. Mediolańskie akwarium należy do najstarszych tego typu obiektów we Włoszech i prezentuje przede wszystkim gatunki występujące w wodach słodkich oraz morskich na terenie Włoch.
Podczas zwiedzania warto zaplanować również przerwę w Parku Sempione lub parku Biblioteca degli Alberi, gdzie przygotowano plac zabaw, tereny rekreacyjne. Starszym dzieciom może natomiast spodobać się wejście na dach Duomo, spacer po dziedzińcach Zamku Sforzów oraz przejazd jednym z charakterystycznych mediolańskich tramwajów.
Podczas pobytu w Mediolanie odwiedziliśmy kilka miejsc, w których mogliśmy spróbować włoskiej pizzy, pasty i panini, a także zatrzymać się na kawę czy popularnego Aperola. Jeśli szukacie sprawdzonych lokali, poniżej znajdziecie nasze propozycje.
Via Pasteria specjalizuje się w świeżym makaronie podawanym z klasycznymi oraz bardziej nowoczesnymi dodatkami. W menu pojawiają się między innymi makarony z ragù, pesto, kremowymi serami, warzywami i owocami morza, a część propozycji zmienia się sezonowo. Dostępne są również dania wegetariańskie, wegańskie oraz bezglutenowe.
All’Antico Vinaio słynie z dużych, chrupiących schiacciat, czyli toskańskich kanapek przygotowywanych na płaskim pieczywie. Wypełnia się je między innymi mortadelą, porchettą, prosciutto crudo, stracciatellą, burratą, pecorino oraz kremami pistacjowymi i truflowymi. W menu znajdują się także warianty wegetariańskie i wegańskie.
Cesarino to lokal specjalizujący się w panini przygotowywanych z ręcznie wyrabianego pieczywa na zakwasie, które długo wyrasta i jest codziennie wypiekane. Kanapki można zamówić między innymi z szynką parmeńską, mortadelą, porchettą, mozzarellą di bufala, speckiem oraz sezonowymi warzywami. W lokalu również można spróbować Aperol Spritz w dobrej cenie.
W Pizza AM w menu znajdziecie przede wszystkim pizzę inspirowaną tradycją neapolitańską. Wybór nie jest bardzo duży, ale obejmuje zarówno klasyczną Margheritę i Marinarę, jak i bardziej urozmaicone propozycje z burratą, wędzoną provolą, ndują, oliwkami czy pomidorami San Marzano.
Miłośnicy kawy powinno zainteresować Orsonero Coffee przy Via Giuseppe Broggi 15 to niewielka, minimalistyczna kawiarnia działająca od 2016 roku. W kawiarni możecie zamówić zarówno klasyczne espresso, cappuccino i flat white, jak i kawę przelewową.
Cafezal Torrefazione Specialty Coffee przy Via Solferino 27 znajduje się w dzielnicy Brera. Lokal otwarto w 2018 roku jako pierwszy punkt marki i jedną z pierwszych palarni kawy speciality w Mediolanie. W menu znajdziecie kawy przygotowywane różnymi metodami, wypieki oraz propozycje na śniadanie lub krótką przerwę podczas zwiedzania.
Na poniższej mapie zaznaczyliśmy atrakcje opisane w naszym przewodniku, a także mniej oczywiste miejsca w Mediolanie, które warto zobaczyć podczas zwiedzania miasta. Staraliśmy się pogrupować je tak, aby ułatwić Wam planowanie kolejnych etapów wycieczki i połączyć punkty znajdujące się blisko siebie.
Możecie dodać ją do aplikacji Google Maps – wystarczy otworzyć stronę na telefonie, nacisnąć ikonę powiększenia mapy w prawym górnym rogu [ ], a aplikacja uruchomi się automatycznie z wyświetloną mapą.
Na podstawie miejsc zaznaczonych na mapie przygotowaliśmy propozycje zwiedzania Mediolanu w jeden, dwa lub trzy dni. Atrakcje pogrupowaliśmy tak, aby ograniczyć zbędne przejazdy i podczas jednego spaceru zobaczyć miejsca położone blisko siebie.
Pamiętajcie jednak, że jest to jedynie przykładowy plan. Każdy może mieć inne zainteresowania, dlatego trasę warto dostosować do własnego tempa, wybranych muzeów, godzin otwarcia oraz dostępności biletów.
Jeśli macie tylko jeden dzień, najlepiej skupić się na historycznym centrum oraz okolicach Zamku Sforzów. Zwiedzanie możecie rozpocząć na Piazza del Duomo, gdzie znajdują się Katedra w Mediolanie, Muzeum Duomo oraz Museo del Novecento.
Proponowana kolejność zwiedzania: Duomo, Muzeum Duomo, Museo del Novecento, Galleria Vittorio Emanuele II, Piazza Mercanti, Teatro alla Scala, Zamek Sforzów, Park Sempione i Arco della Pace.
Jest to dość intensywny plan, dlatego przy ograniczonym czasie warto zdecydować, czy chcecie wejść na dach katedry, odwiedzić Museo del Novecento, czy przeznaczyć więcej czasu na muzea Zamku Sforzów. Wieczorem możecie podjechać do dzielnicy Navigli, gdzie wzdłuż kanałów działają liczne restauracje i bary.
Pierwszego dnia warto zobaczyć najważniejsze miejsca w historycznym centrum oraz okolice Zamku Sforzów.
Proponowana kolejność zwiedzania: Duomo, Muzeum Duomo, Galleria Vittorio Emanuele II, Piazza Mercanti, Teatro alla Scala, Zamek Sforzów, Park Sempione i Arco della Pace.
Drugiego dnia możecie poznać artystyczne i nowoczesne oblicze Mediolanu. Zwiedzanie warto rozpocząć w dzielnicy Brera, a następnie przejść w stronę Porta Nuova.
Proponowana kolejność zwiedzania: Dzielnica Brera, Pinakoteka Brera, Palazzo Brera, Palazzo Cusani, Piazza Gae Aulenti, Bosco Verticale i Casa Murale.
Jeśli wcześniej nie widzieliście Milano Centrale, z okolic Porta Nuova możecie podejść do dworca lub podjechać komunikacją miejską. Pod jego peronami znajduje się również Memoriale della Shoah, na którego zwiedzanie warto przeznaczyć około godziny.
Na zakończenie dnia możecie wybrać spacer po dzielnicy Navigli.
Naszym zdaniem warto spędzić minimum trzy dni, które pozwalają zobaczyć nie tylko centrum, ale również zabytki położone w zachodniej i południowej części miasta.
Pierwszego dnia możecie zwiedzić Duomo, Muzeum Duomo, Museo del Novecento, Galleria Vittorio Emanuele II, Piazza Mercanti, Teatro alla Scala, Zamek Sforzów, Park Sempione oraz Arco della Pace.
Drugiego dnia warto połączyć Brerę z nowoczesną dzielnicą Porta Nuova. Proponowana kolejność zwiedzania to: Dzielnica Brera, Pinakoteka Brera, Palazzo Brera, Palazzo Cusani, Piazza Gae Aulenti, Bosco Verticale, Casa Murale i Milano Centrale.
Trzeci dzień możecie przeznaczyć na zabytki związane z chrześcijańską i rzymską historią Mediolanu.
Proponowana kolejność zwiedzania: Santa Maria delle Grazie, Bazylika św. Ambrożego, Tempio della Vittoria, Pusterla di Sant’Ambrogio, Narodowe Muzeum Nauki i Techniki im. Leonarda da Vinci, Bazylika San Lorenzo Maggiore, Cappella di Sant’Aquilino, Colonne di San Lorenzo, Porta Ticinese Medievale i dzielnica Navigli.
Trasa kończy się nad kanałem Naviglio Grande, dlatego warto zaplanować tutaj późne popołudnie lub wieczór. Możecie zobaczyć Vicolo dei Lavandai, przejść się wzdłuż kanału i zatrzymać się na kolację albo aperitivo.
Historia Mediolanu sięga czasów celtyckich, kiedy na tym terenie osiedlili się Insubrowie. Po przejęciu miasta przez Rzymian rozwijało się ono pod nazwą Mediolanum. Dzięki strategicznemu położeniu zyskało duże znaczenie i w latach 286-402 pełniło funkcję siedziby cesarskiej. Ślady rzymskiej przeszłości można dziś zobaczyć między innymi przy Bazylice San Lorenzo Maggiore oraz w Muzeum Archeologicznym.
W 313 roku Konstantyn i Licyniusz uzgodnili w Mediolanie zasady tolerancji religijnej, znane obecnie jako edykt mediolański. Porozumienie zapewniło chrześcijanom możliwość swobodnego wyznawania religii, ale nie ustanowiło jeszcze chrześcijaństwa religią państwową Cesarstwa Rzymskiego.
Po upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego Mediolan przechodził kolejno pod panowanie Longobardów i Franków. W 1162 roku miasto poddało się wojskom Fryderyka Barbarossy, a jego fortyfikacje i część zabudowy zostały zniszczone. Mediolan szybko jednak odbudowano i ponownie stał się jednym z najważniejszych ośrodków północnych Włoch.
W 1277 roku władzę przejęła rodzina Viscontich, a w 1395 roku Mediolan oficjalnie stał się księstwem. Po krótkim okresie Republiki Ambrozjańskiej, w 1450 roku, rządy objął Francesco Sforza. Za czasów Sforzów miasto przeżywało okres rozwoju kulturalnego i artystycznego, a na mediolańskim dworze pracowali między innymi Leonardo da Vinci i Donato Bramante.
W kolejnych stuleciach Mediolan znajdował się pod panowaniem Francuzów, hiszpańskich Habsburgów i Austriaków. Pod koniec XVIII wieku miasto zajęły wojska Napoleona, a w 1805 roku zostało stolicą napoleońskiego Królestwa Włoch. Po kongresie wiedeńskim ponownie znalazło się pod kontrolą Austrii.
Ważnym wydarzeniem było powstanie znane jako Pięć Dni Mediolanu, które trwało od 18 do 22 marca 1848 roku. W 1859 roku zakończyło się panowanie austriackie, a dwa lata później Mediolan znalazł się w granicach zjednoczonego Królestwa Włoch.
W drugiej połowie XIX wieku Mediolan rozwijał się jako ważny ośrodek przemysłowy, handlowy i finansowy. Podczas II wojny światowej miasto było wielokrotnie bombardowane, a zniszczeniom uległy między innymi zabudowania przy Santa Maria delle Grazie oraz Teatro alla Scala.
Po wojnie Mediolan stał się jednym z głównych ośrodków gospodarczej i kulturalnej odbudowy Włoch. Dziś kojarzony jest przede wszystkim z finansami, modą, designem i nowoczesną architekturą.
Mediolan może być dobrą bazą do zwiedzania innych miejsc w Lombardii. W niedalekiej okolicy znajdziecie zabytkowe miasta, jeziora, pałace oraz klasztory.
Około 50 km od Mediolanu znajduje się Como, położone nad południowym brzegiem jeziora Como. Warto zobaczyć katedrę, Broletto, nadjeziorną promenadę oraz wjechać zabytkową kolejką do Brunate.
Najciekawszą częścią Bergamo jest położona na wzgórzu Città Alta, otoczona weneckimi murami wpisanymi na listę UNESCO. Do górnego miasta można wjechać historyczną kolejką, a następnie udać się kolejną na wzgórze San Vigilio, gdzie znajdują się pozostałości zamku i punkty widokowe.
W Monza'ie warto zobaczyć neoklasycystyczną Reggia di Monza z rozległym parkiem, na którego terenie znajduje się słynny tor Formuły 1. W centrum miasta można odwiedzić także katedrę, w której przechowywana jest Żelazna Korona królów Longobardów.
Certosa di Pavia to jeden z najważniejszych zespołów klasztornych w Lombardii. Kompleks łączy architekturę gotycką i renesansową, a jego najbardziej charakterystycznym elementem jest bogato zdobiona marmurowa fasada kościoła.
W Pawii, dawnej stolicy Królestwa Longobardów, warto zobaczyć zadaszony Ponte Coperto, Castello Visconteo oraz zabudowania jednego z najstarszych uniwersytetów w Europie.
Vigevano
Najważniejszym miejscem w Vigevano jest renesansowy Piazza Ducale, otoczony arkadami i połączony z kompleksem Castello Sforzesco. Nad placem dominuje charakterystyczna Torre del Bramante.
Aby ułatwić Wam planowanie, stworzyliśmy mapę atrakcji, wraz z legendą, która wyjaśnia, co oznaczają poszczególne ikonki. Na mapie znajdziecie wszystkie interesujące punkty w pobliżu, warte uwagi. 🙂
To świetny sposób, by urozmaicić swoją podróż i odkryć jeszcze więcej wspaniałych miejsc!
Wiele atrakcji w historycznym centrum Mediolanu znajduje się w niewielkiej odległości od siebie. Do bardziej oddalonych dzielnic, takich jak Navigli, Porta Nuova czy okolice Milano Centrale, warto podjechać metrem lub tramwajem.
Naszym zdaniem bilety warto kupić z wyprzedzeniem, najlepiej około 5-7 dni przed planowaną wizytą, szczególnie w weekendy i w sezonie turystycznym. Dzięki temu łatwiej wybierzecie dogodny wariant zwiedzania i unikniecie długiego oczekiwania w kolejce.
Jeśli planujecie zobaczyć słynne dzieło Leonarda da Vinci, bilety najlepiej kupić 2-3 miesiące przed planowaną wizytą. Są one udostępniane w sprzedaży partiami i często wyprzedają się bardzo szybko.
Bezpłatnie można wejść między innymi na dziedzińce Zamku Sforzów, spacerować po Parku Sempione, dzielnicach Brera i Navigli oraz zobaczyć Galerię Wiktora Emanuela II. Za darmo dostępnych jest również wiele kościołów, choć niektóre kaplice lub dodatkowe części mogą być płatne. Wiele obiektów za darmo można oglądać w pierwszą niedzielę miesiąca.
My podczas pobytu w Mediolanie czuliśmy się bezpiecznie, zarówno w centrum, jak i podczas korzystania z komunikacji miejskiej. W turystycznych częściach miasta warto jednak uważać na kieszonkowców, szczególnie w metrze, w zatłoczonych miejscach oraz w okolicy Milano Centrale.
Płatności kartą są powszechnie dostępne w hotelach, restauracjach, sklepach, muzeach i komunikacji miejskiej. Niewielka ilość gotówki może się jednak przydać w mniejszych lokalach lub przy drobnych zakupach.
Tak, choć warto dopasować plan do wieku dziecka. Dobrymi propozycjami są Park Sempione, Muzeum Nauki i Techniki Leonarda da Vinci, Muzeum Historii Naturalnej oraz spacer po dachu Duomo ze starszymi dziećmi.
Karta może się opłacić, jeśli planujecie korzystać z komunikacji miejskiej i odwiedzić kilka płatnych atrakcji. Przed zakupem najlepiej porównać jej cenę z kosztami osobnych biletów do miejsc znajdujących się w Waszym planie.
Metro jest najszybszym sposobem przemieszczania się pomiędzy bardziej oddalonymi częściami miasta. Przydaje się szczególnie podczas dojazdu do Navigli, Milano Centrale, Porta Nuova oraz parkingów P+R. To był nasz podstawowy środek transportu.
© 2025–2026 razemwpodrozy.pl Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jeśli nasz wpis był dla Ciebie przydatny, zainspirował Cię do podróży lub po prostu dostarczył wartościowych informacji, będziemy wdzięczni, jeśli postawisz nam wirtualną kawę. ☕
Każda filiżanka to dla nas nie tylko miły gest, ale także wsparcie, które napędza nas do dalszego utrzymania, tworzenia i rozwijania bloga.
Dziękujemy, że jesteś z nami na tej podróży! 😊
Jeśli znalazłeś w tym wpisie ciekawe informacje lub inspiracje do kolejnych podróży, będziemy bardzo wdzięczni, jeśli postawisz nam symboliczną „kawę” ☕. Każdy gest wspiera nas w rozwoju bloga!
Dziękujemy, że jesteście z nami na tej wspólnej drodze! 🌍❤️
Strona zrobiona w WebWave.